پشت پرچین آرزو دیروز

قلب غمگین من چه خالی بود

روزگار ء دوباره دل بستن

همچو یک واژه ء خیالی بود

بی خبر زآ نکه عاشقی ناگاه

خود ره قلب من کند پیدا

آرزو در کنار حسرت و عشق

می ستاند ز سینه قلب مرا

می برم دل کنون به خلوت شعر

بار دیگر به آبی رویا

در طپشهای عاشق قلبم

می سرایم دوباره نام ترا

زین پس وتا ابد به واژه ء عشق

نام ء تو جاودانه میگردد

هر غزل هر ترنم شعرم

بهر تو  عاشقانه میگردد

رنگ چشمان تو نخواهد رفت

هرگز از ذهن قلب من بیرون

در هراسم که بینم این دل را

بی تو قلبی شکسته ومحزون

دل مرا میبرد بگوشه ء غم

کُنج حسرت بگوشهء رویا

می سراید به غصه ها, بدریغ

دم بدم شعر عاشقی مرا

نیمه ء روح من تو بودی تو

او که هر لحظه آرزو کردم

تا بیابم ترا به کنج دلم

هر کجا بوده جستجو کردم

درنگاهت اگرچه نقش من است

عمق ء قلبت بگو که جا دارم

گو مرا عاشقانه میخواهی

گو تو هستی یگانه پندارم

با من از عاشقی بخوان هردم

گر که حتی سرود تکراریست

جوشش شعر من ز چشمه ء عشق

همره نام تو ز دل جاریست

بعد از این دل نگیرد آرامی

گر بماند به کُنج تنهائی

ای خدا عشق او بمن دادی

گو کنون هم تو همره مائی

بر نگیرم سرم ز سجده ء عشق

چون ترا از خدا طلب کردم

ای خدائی که خود همه عشقی

دلشکسته بجا تو مگذارم

بر دل عاشقم دمی بنگر

بر لبم مانده آه و صد ایکاش

آرزو را به قلب من مشکن

بار دیگر پناهء این دل باش

بی تو هم ای گرفته از من دل

زندگانی گذر نخواهد داشت

عاشقی دانه ء محبت را

همره نام تو به قلبم کاشت

من کنون عاشقانه غمگینم

گرچه لبزیز آرزو اما

دل ترا میزند صدا هر دم

منو تو کی شود به روزی ما

آرزو ! همرهم بمان تا دهر

دل به امید ء من بسوزاند

گر ببیند چنین مرا عاشق

دانه ء عشق من برویاند

در شب ء بیقرارم امشب

تا سحر گاه ء من نفیر دعاست

عاشقی را چگونه باید بود

دل کنون عاشقانه در دنیاست

دل کنون عاشقانه در دنیاست

وه چــــه بیــــهــــوده گـــذشــــت ...

چـــه شتــابــان امــــا...

چــه ســکوتی هــمه جا با مــن بــود

چـــه غمـــی پــای بپــایم آمــــد ...

و چـــه تنــهائی مــظلــومی بــود...

هـــمه جـا دســـت بدستــم میـداد..

وچــــه بیهــــوده گـــــذشــت! ...

رفتـــم ...و رفتــن افســـرده مــــن...

از ســـیاهی غـــمی کــرد گــریــز ...

تـا به نــوری کــه به بـــاور میــدید...

شمـــع حســرت زده قلبـــم را ...

بتـــواند که فــــروزان ســـازد...

همـــه جــا آتـــش بـــود

!!!!

لیــک آن شعـــله که میـــخواست دلــم ...

اینــــچنیـن شعـــله نبــــود

شـــعله ای بود که بــایـــد از عــــشق

شمـــع این سینـــه و قلـــبم مـی شــد ...

لیـــک دیــدم آتـــش ...

در هــر آنجــــا رفتـــم ...

که فقط آتـــش ســــوزانی بـــود ...

که تنـــم را میســوخــــت...

آتـــــش بــــی مهری ...

آتــــش نامـــــردی...

آتـــش ســــــوزانی ...

لیک افروخــته در دست همین انســانها...

وه چــه بیهوده گذشت ...

گـــذر اینـــــــهمه را ه ...

تا کــــه مـــن دریابــم ...

معنی دایـــره را....معنی دایــــره را

او بود درتمامی وجودم

او که ساحل نجاتم بود

وپناه ره گم کرده گی هایم

در کویر تنهائی

او بود که مرا شناخت

به خنده هایم ...گریه هایم

با اندوه ها وشب زنده داری هایم

هم ...او.. بود که دستم گرفت

تا تنهائیم را با او سرکنم

واشکهایم را با او،،روان!!

دردهایم با او بگویم

ودر پناه مهرش آرام بگیرم

چون قوئی در آرامش دریا

در کنارم بود

همیشه در همه وقت درهمه جا!!!

چه آنگاه که صدایش میکردم

چه آن زمان که از فرط غم

به هیچ نمی اندیشیدم،،

با تمامی آفکارم،،

حتی به او!!!

اما هرگز تنهایم نمی گذاشت

هرگز بر غمم رضا نبود!!!

زمهر او آموختم

مهربانی را ... شکیب را

بخشنده گی ودادرسی را

چون همیشگی او

یاوری ء تنها دلان را

تا شاید راه رستگاریم باشد

ذره ای چو او بودن

بر امیدی که بر او بسته ام

عشقی که براو نهاده ام

و او یــزدانــم بود

خداوندء عشق ومحبت

وصــال

دلـــبرم ای دلـــبرء نامـــهربانم

تا به کی در بی کـــسی هایــم بمــانم؟!

زنـدگی درچــشم عاشـق گرچه زیباســت

زنــدگانی بــی تو را زیــبا نــدانــم

ای امـــید اولـــین و آخـــرینــــم

میـــشود آیــا تـــرا با خـــود بـــبینم؟!

عاشـقی گرچه پُراز شــورو نـشاط است

مـــن بـــدون تـــوزعـــمق دل غـــــمینم

ای طـــلوع زنــدگــی ای صـــبح روشـن

پـایــه های نــامــــرادی را تــو بـرکـــن

گرچــه هجــران غــم دهد بر قــلب عاشق

با وصــالت ســوگ ء هــجران را بهـم زن