پشت پرچین آرزو دیروز

قلب غمگین من چه خالی بود

روزگار ء دوباره دل بستن

همچو یک واژه ء خیالی بود

بی خبر زآ نکه عاشقی ناگاه

خود ره قلب من کند پیدا

آرزو در کنار حسرت و عشق

می ستاند ز سینه قلب مرا

می برم دل کنون به خلوت شعر

بار دیگر به آبی رویا

در طپشهای عاشق قلبم

می سرایم دوباره نام ترا

زین پس وتا ابد به واژه ء عشق

نام ء تو جاودانه میگردد

هر غزل هر ترنم شعرم

بهر تو  عاشقانه میگردد

رنگ چشمان تو نخواهد رفت

هرگز از ذهن قلب من بیرون

در هراسم که بینم این دل را

بی تو قلبی شکسته ومحزون

دل مرا میبرد بگوشه ء غم

کُنج حسرت بگوشهء رویا

می سراید به غصه ها, بدریغ

دم بدم شعر عاشقی مرا

نیمه ء روح من تو بودی تو

او که هر لحظه آرزو کردم

تا بیابم ترا به کنج دلم

هر کجا بوده جستجو کردم

درنگاهت اگرچه نقش من است

عمق ء قلبت بگو که جا دارم

گو مرا عاشقانه میخواهی

گو تو هستی یگانه پندارم

با من از عاشقی بخوان هردم

گر که حتی سرود تکراریست

جوشش شعر من ز چشمه ء عشق

همره نام تو ز دل جاریست

بعد از این دل نگیرد آرامی

گر بماند به کُنج تنهائی

ای خدا عشق او بمن دادی

گو کنون هم تو همره مائی

بر نگیرم سرم ز سجده ء عشق

چون ترا از خدا طلب کردم

ای خدائی که خود همه عشقی

دلشکسته بجا تو مگذارم

بر دل عاشقم دمی بنگر

بر لبم مانده آه و صد ایکاش

آرزو را به قلب من مشکن

بار دیگر پناهء این دل باش

بی تو هم ای گرفته از من دل

زندگانی گذر نخواهد داشت

عاشقی دانه ء محبت را

همره نام تو به قلبم کاشت

من کنون عاشقانه غمگینم

گرچه لبزیز آرزو اما

دل ترا میزند صدا هر دم

منو تو کی شود به روزی ما

آرزو ! همرهم بمان تا دهر

دل به امید ء من بسوزاند

گر ببیند چنین مرا عاشق

دانه ء عشق من برویاند

در شب ء بیقرارم امشب

تا سحر گاه ء من نفیر دعاست

عاشقی را چگونه باید بود

دل کنون عاشقانه در دنیاست

دل کنون عاشقانه در دنیاست